Taniec rytualny stanowi bardzo ważną i niecodzienną odmianę tej aktywności. Nie jest on tańczony dla przyjemności, raczej niesie ze sobą inne korzyści. Przede wszystkim jest wyrazem oddawania czci i wiary różnym Bogom. Najbardziej rozpowszechnił się w odległej przeszłości, kiedy ludzie posiadali wiele bóstw, do których mogli składać swoje prośby i błagania. Przez wieki taniec rytualny przetrwał w takich miejscach jak Afryka, gdzie istniało wiele plemion i praktycznie każde posiadało inną formą wyrażania swoich modlitw i próśb.

Była to forma dialogu z Bogiem i błaganie o zwycięstwo na polu walki, pomyślność na polowaniach czy żyzne i urodzajne gleby oraz dobre zbiory. Taniec rytualny przetrwał w niektórych mniej cywilizowanych obszarach ziemi w mało zmienionej formie do dnia dzisiejszego. Trzeba pamiętać, że ludzie zamieszkujący odległe krańce naszego globu, często byli skazani tylko na łaskę lub niełaskę pogody i od tego zależały ich przyszłe losy.

Próbowali, więc wszelkimi metodami wpłynąć na czekające ich życie. Sposób znaleźli w tańcu, modlitwach, składaniu ofiar. Zazwyczaj obrzędom towarzyszyła głośna muzyka, zbieranie się wszystkich osób z wioski i dla podkreślenia ważności prośby również śpiew.