Odkąd Polska przystąpiła do Unii Europejskiej 1 maja 2004 roku (traktat akcesyjny został podpisany 16 kwietnia 2003 roku w Atenach) wiele się zmieniło w naszym kraju. Granice Europy otworzyły się dla Polaków. Niepotrzebne są nam paszporty, by móc wyjechać do Włoch czy Niemiec. Pojawiła się także konieczność wdrażania prawa i norm unijnych w różnych dziedzinach życia gospodarczego i społecznego. Nasze członkowstwo w Unii Europejskiej stworzyło imponujące możliwości pozyskiwania ogromnych pieniędzy z funduszy europejskich. Dzięki temu wielu Polaków rozwinęło swoją własną działalność gospodarczą, rolnicy otrzymali dopłaty do swoich gospodarstw rolnych, a bezrobotni możliwość aktywizacji i ukończenia różnego rodzaju kursów doszkalających.
W ramach dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europy (z dnia 16 grudnia 2002 roku) dotyczącej jakości energetycznej budynków wprowadzono w polskim ustawodawstwie termin świadectwa energetyczne oraz nowy zawód certyfikator energetyczny. Świadectwa energetyczne są to dokumenty ważne dziesięć lat, które określają zapotrzebowanie na energię niezbędną do użytkowania danego budynku. Chodzi tu o energię, która jest wykorzystywana do ogrzewania budynku, do klimatyzacji i wentylacji oraz do wygenerowania ciepłej wody. W przypadku obiektów użyteczności publicznej bierze się także pod uwagę energię zużywaną do oświetlenia budynku. Świadectwa energetyczne określają zapotrzebowanie na energię na podstawie stałych, obiektywnych cech budynku, nigdy na podstawie pomiaru zużytej energii. Zatem w przypadku charakterystyki energetycznej budynków przemysłowych nie bierze się pod uwagę energii, która wykorzystywana jest do celów produkcyjnych i technologicznych.

Zobacz także