Jack Dempsey był jednym z najlepszych bokserów wagi ciężkiej. Na kartach historii sportu zapisał się nie tylko jako mistrz boksu, ale również jako pierwszy medialny i popularny pięściarz, który stał się symbolem popkultury. W czasie swojej kariery znany był również pod przydomkami „Manassa Mauler” („Młociarz z Manassa”), „Kid Blake” czy „Tiger Jack”.
Pięściarz urodził się w rodzinie o korzeniach szkocko-irlandzko-indiańskich w roku 1895. Od najmłodszych lat pracował ciężko fizycznie. W wieku 19 lat po raz pierwszy spróbował boksu. Szybko okazało się, że jest predysponowany do walki w zwarciu i jest mistrzem w balansie ciałem. Pierwsza walka zawodowa pięściarza odbyła się 17 sierpnia 1914 i zakończyła remisem.
Choć w jego karierze było wiele zwycięstw, zdarzyło się również kilka miażdżących porażek, które zmobilizowały Jacka do sumiennego treningu. Zaowocowało to wspaniałymi rewanżami i wygranymi z bokserami ze światowej czołówki. W 27 lipca 1918 roku zwyciężył przełomową i legendarną walkę z Fredem Fultonem już po 23 sekundach i stał się głównym pretendentem do tytułu mistrza wagi ciężkiej. Tytuł ten zdobył niewiele później, wygrywając z Jessem Willardem.
Od tego czasu w boksie panowała „Era Dempseya”, przez długi czas niepokonanego. Za rundę wszech czasów uważana jest jego walka z Argentyńczykiem Luisem Angelem Firpo, „Dzikim bykiem z pampasów”. Najbardziej widowiskowe w historii (łącznie z wypadaniem za ring na przerażonych dziennikarzy) i niezwykle brutalne starcie spowodowało zmiany w przepisach. Dempsey stał się absolutnym bożyszczem tłumów i rozpoczął występowanie w filmach i teatrach. Tym, który przerwał dominację boksera na ringu był Gene Tunney. Po dwóch przegranych z nim walkach Dempsey ogłosił zakończenie sportowej kariery.

Zobacz także