Feng shui to starożytna praktyka planowania w celu osiągnięcia zgodności ze środowiskiem naturalnym. W starożytnych Chinach tradycyjne feng shui obejmowało ogólny rozkład miast, wsi, budynków mieszkalnych i gospodarskich. Inna nazwa dla feng shui to geomancja, ponieważ obejmuje również takie zagadnienia, jak ochrona budynków przed złymi dychami oraz wpływ kształtu na otoczenie. Współczesna architektura wnętrz również często stosuje się do zasad feng shui. Architektura wnętrz kreowana przez znawcę sztuk feng shui to świadomość subiektywnego odbioru poszczególnych barw i wzorów, które w sposób subiektywny oddziałują użytkownika. Rozmieszczenie barw i wzorów pozwala stworzyć odpowiedni charakter mieszkania.

Architektura wnętrz zgodna z feng shui to również stosowanie się do zasady yin i Yang. Jest to pierwsza zasada feng. Początkowo yin i Yang to były dwie części wzgórza: zacieniona (yin) i nasłoneczniona (Yang). Yin to także żeńska zasada natury, uznawana za bierną i słabą, zaś Yang to zasada męska, aktywna i silna. Zasady yin/Yang ma wyjaśniać strukturę i ład wszechświata oraz zachodzące w nim zmiany. Natomiast przestrzeń mieszkalna to mikrokosmos, w którym żyjemy. Dlatego powinniśmy odzwierciedlać w nim zasady rządzące kosmosem.

Podstawą planowania w feng shui jest tzw. siatka bagua, czyli oktagon podzielony na osiem równych części. Każda część przedstawia odpowiada za inną część życia. Te części to: kariera, wiedza, rodzina/zdrowie, bogactwo, sława i stopień, małżeństwo, dzieci, pomocni ludzie. Do każdej z części przypisane zostały symbole, które wzmacniają daną sferę życia.