Zmagania z 3D zaczęły się już kilkanaście lat temu. Na początku były to proste gry i animacje w trzecim wymiarze. Później człowiek zaczął eksperymentować jak trzeci wymiar wykorzystać w pełni i co zrobić, żeby jak najbardziej przypominał rzeczywistość. Jednak tak naprawdę trzeci wymiar w twórczości istniał nawet wcześniej. W rysunku dobranie odpowiedniej głębi i nasycenia barw pozwala uzyskać złudzenie trójwymiarowości. Teraz jest to zabieg bardzo często wykorzystywany przy tworzeniu tapet komputerowych. Coraz mniej osób korzysta ze zwykłych tapet, wolą oni trzeci wymiar więc takich obrazów szukają.

Tapety komputerowe najczęściej powstają w specjalnych programach graficznych oferujących grafikę wektorową, bądź pomagają uzyskać głębie obrazu przez automatyczne cieniowanie wybranych obszarów. Obrazy takie robią się coraz popularniejsze, ponieważ na ekranie wyglądają dużo ciekawiej niż tradycyjne. Dużo fajniej patrzy się na ekran, z którego wydaje się nam, że coś wystaje, albo mamy wrażenie, że ekran nie kończy się wcale na płaskiej powierzchni, a ma jeszcze coś w środku. Szczególnie dobre wrażenie robią one na dobrej klasy monitory o dużej przekątnej. Dodatkowo ważne jest, by na monitorze kineskopowym (CRT) mieć włączone optymalne odświeżanie, ponieważ przy choćby lekkim migotaniu tracimy cały efekt a tapeta rozmazuje się i po chwili bolą nas strasznie oczy.

Popularność zawdzięczają też często dzięki dosyć futurystycznym wzorom i doborowi kolorów. Wadą tapet w trzecim wymiarze jest fakt, że potrafią bardzo szybko męczyć wzrok mimo stonowanych barw. Uczucie głębi wywoływane przez taką tapetę zmusza oko do wysiłku, żeby pełną głębię dostrzec. 3D polecane jest jedynie osobom, które z komputera korzystają rzadko, bądź podczas pracy nie widzą cały czas tła pulpitu.